چند روز پس از پایان جشنوارهٔ «برای باغ‌های شیراز»، دبیرِ رویداد جمع‌بندی کرد. نکتهٔ اولش مدیریتی بود، نه فرهنگی:
میزان رفت‌وآمد و استقبال مردم از مسیرهای پیاده‌رویِ طراحی‌شده در باغ‌ها خیره‌کننده بود. این موضوع یک پیامِ مدیریتیِ مهم دارد: وقتی مسیرهای باغ‌ها از طریق رویدادهای اجتماعی فعال می‌شوند، با کاهشِ ترددهای غیرمجاز و کنترلِ حضور در محیط، معضلاتِ اجتماعی در این مناطق از بین می‌رود.
نکتهٔ دومش اقتصادی بود: «ثابت کردیم که اگر باغ‌ها بتوانند خروجیِ اقتصادی و درآمدزاییِ پایدار برای باغداران ایجاد کنند، نه تنها نیازی به تخریب و ساخت‌وساز نخواهند داشت، بلکه خودِ باغداران با اشتیاقِ بیشتری به گسترش و حفظِ فضای سبز می‌پردازند. در واقع، اقتصادِ سبز تضمین‌کنندهٔ بقای میراثِ سبزِ ماست.»
و در پایان: «این یک نقطهٔ پایان نیست، بلکه آغاز یک مسیر است.»
